Richard V.
1/5
Ik help zo af en toe wat mensen die mij aan het hart staan en dit merkte ik laatst op, omdat ik meegenomen werd in, dat je maar blij moest zijn als je geholpen wordt en dan ook alles maar moet pikken. En even ter verduidelijking dat is niet wat ik zelf denk, maar ik werd er weer eventjes in meegezogen, tot ik wat anders meemaakte. Lees....
Een bezoek aan de voedselbank in Zevenbergen, de gemeente Moerdijk is verre van prettig merkte ik dus op, buiten het gevoel van schaamte, wat dan wel bij je zelf ligt omdat je deze hulp dan moet vragen, is het kleinerende gedrag van sommige vrijwilligers buiten proporties. Niet behulpzaam maar meer dictatoriaal. Ik zeg sommige omdat ik ook meemaak dat er wel degelijk een groot aantal zijn die wel erg behulpzaam zijn. Maar sommige lopen daar rond, al gillend, al mopperend, hard pratend naar mensen die de taal niet helemaal beheersen, alsof het kleine kinderen zijn.
Je zou je moeten kunnen voorstellen dat de meeste van deze vluchtelingen al zo zijn afgeblaft, uitgespuugd, vanaf het moment dat ze in dat bootje stapte en hun dierbaren achterlieten omdat ze zich niet meer veilig voelde en dat er dan wat mildheid zou kunnen zijn. Maar niet dus. Maar ook bij de niet allochtonen, deze worden ook beoordeeld op hun doen en laten. En ook dat zou net als al die andere hulpbehoevenden niet moeten zijn lijkt me.
Daarbij is de manier waarop het aangeboden wordt in zo'n grote ruimte (een soort oude gymzaal) ook vragen om problemen. De ruimte is denk ik zo'n 200m2 waarvan een kleine 20m2 bestemd is voor het best hoge aantal bezoekers, ik gok een 100 maar waarschijnlijk meer mensen die een pakket komen ophalen iedere vrijdag in de ochtend van half 10 tot half 12. Er heerst wanorde, mensen ellebogen zich een weg naar de balie, wat de vriendelijkheid natuurlijk ook niet ten goede komt, begrijpelijk. Er is totaal geen overzicht. Er ontstaan zelfs ruzies onder de hulpbehoevenden. Dit ligt dus, vanuit mijn visie, vooral aan de manier van aanbieden en die vriendelijkheid van sommige vrijwilligers. Als vrijwilliger zou je toch plezier moeten hebben in het helpen van je medemens, en dat voel ik niet.
En misschien zouden sommige er gewoon mee moeten stoppen, zodat ze de rest niet meezuigen in die negativiteit. Want nu proef ik meer irritatie naar wat men niet kent en zijn er vooroordelen, dan wat er eigenlijk van ze gevraagd wordt, hulp.
Het staat in schril contrast met wat ik laatst meemaakte in Made bij de Voedselbank en dat wat ik ken in Oosterhout, toen ik het zelf even nodig had. Waar dus gemoedelijkheid heerst, begrip en vriendelijkheid...vanuit de vrijwilligers maar ook vanuit de mensen die hulp vragen. Begrip voor elkaar en dat oh zo belangrijke steuntje in de rug. Elkaar zien als medemens, niet als lastig of minder in klasse. Zij aan zij aan een bakje koffie in gesprek met elkaar, niet als allochtoon of nederlander...maar als mensen naast elkaar. De hulpvaardige vrijwilliger en de mens die het even moeilijk heeft en juist dan de durf heeft zich kwetsbaar op te stellen.
Ik denk dat daar ook momenteel het grote probleem schuilt bij de voedselbank Moerdijk. Hoe ga je om met, hoe kunnen we het beter doen, dat stukje menselijkheid terugvinden
We zitten hier niet in een oorlogsgebied. Waar lange rijen mensen voedselbonnen proberen te krijgen.
Hier in nederland is er genoeg voor iedereen, is er de hulp. Laat er die verdraagzaamheid zijn bij elkaar
En krijg daarbij terug wat je zelf spiegelt.
Het is geheel mijn ervaring die ik nu deel, maar het viel mij zo ontzettend op, dat verschil.
